Vision future EU defence policy – EDU

In my opinion, the future of the EU’s security and defence policy lays within a newly established EU Defence Union (EDU) as a part of the EU and to be modelled on the (classical) NATO structure. It should have a deliberate and primary focus on the collective defence of the EU treaty area.

An element of this EDU could be the stationing of multi-national military units along the borders of the EU. (As NATO now has it forward deployed elements, then EU elements). This will mostly be along the eastern borders of the EU. Such units can be stationed there permanently or circulate and train + exercise with other countries. The EU maritime borders in the south and the west can be patrolled by EU navy forces.

vlag-us-eu-nato

To me, this seems to be the best way forward given the growing differences in the strategic interests of the EU on the one side and the largest NATO member-state the USA on the other. This evokes more and more friction within the existing NATO structures. The EU and USA are economic competitors with security interests of their own. Samsung for instance would not guard the buildings of Apple either, would they?

Suffice to say that the transatlantic relationship with the USA and Canada is and remains very important. The same applies for the relationship between the EU and Turkey (as long as Turkey has not yet become a member of the EU). So in my perspective these relations remain within a reformed NATO structure (NATO Council ?!) with or without an article-5 construction. This could still be with USA and Canadian military forces stationed in the EU and/or participating in military exercises.

2013-10-24-natoeucombinedpic

A NATO structure In which the EU on one side and the US, Canada and Turkey (and possibly other countries?) on the other can talk about security issues and can collaborate on security and military operations. This can be done collectively or in a “Coalition of the Willing”, under the NATO flag or within an UN mandate and operation.

The EDU will in my view not have an out-of-area branch. EDU countries can therefore use existing UN and NATO structures or proceed to a Coalition of the Willing. This gives room for the differences in security and other interests between EDU members.

rus-eu

In this vision the EU will also build a military and security relationship with Russia, Ukraine and Belarus, for instance through a new cooperation Council. Current developments in Ukraine make this picture a little vague for now since the tension is high and the position of the Ukraine itself is unclear. Will it remain as a buffer-zone, or will it be a connective state like Belarus? Or will it even be as a member-state of the EU or NATO?! EU membership in future seems to me being reasonable, becoming a member of NATO not!

I am convinced that this EDU vision and structure could deal with such tensions in a better way than the structures we see in Europe today. The focus would have to be on the strategic interest of the EU itself and not on the strategic interests of the US or Russia.

Scan 1
 (picture is out of my EUDO (=old abbreviation I used = EU Defence Oganization) proposal in my paper of 1995)
Last update : 13-06-2017
Advertenties

Visie toekomst EU defensiebeleid – De EDU

De toekomst van de EU op veiligheids-en defensiegebied ligt volgens mij bij een nieuw op te zetten EU Defensie-Unie (EDU). Als onderdeel van de EU. Welke gemodelleerd wordt naar de (klassieke) NAVO opzet en zich primair focust op de collectieve bescherming /defensie van het EU-verdragsgebied.

Onderdeel daarvan is ook het stationeren van multinationale militaire eenheden langs de buitengrens van de EU (zoals dat nu gebeurd binnen door de NAVO..wordt dan EU). In dit geval met name de oostgrens. Eenheden die daar permanent gelegerd zijn of rouleren en in de regio met regelmaat oefeningen houden waar ook weer andere landen aan deel kunnen nemen. De zeegrenzen aan de zuidzijde en westzijde kunnen ook door multinationale EU vlootverbanden worden bewaakt.

vlag-us-eu-nato

Dit lijkt mij de beste weg vooruit gezien de groeiende verschillen in de strategische belangen van de EU enerzijds en NAVO-leider de VS anderzijds. Welke mijns inziens binnen de bestaande NAVO structuur steeds meer wrijving oproept welke in de tijd verder zal toenemen. De EU en VS zijn immers economisch gezien concurrente blokken met hun eigen veiligheidsbelangen. Samsung bewaakt in deze ook niet de gebouwen van Apple.

Dat neemt niet weg dat de trans-Atlantische relatie met de VS en Canada erg belangrijk is en blijft. Als ook de relatie van de EU met Turkije (zolang die nog geen EU-lid is). Deze relaties blijven in mijn toekomstperspectief daarom bestaan binnen een aangepaste NAVO-structuur (NAVO-raad?!). Al dan niet met art.5 constructie. Al dan niet met Amerikaanse en Canadese troepen die in EU gebied gestationeerd zijn of/en daar aan oefeningen deelnemen.

2013-10-24-natoeucombinedpic

Een NAVO constructie waarin de EU enerzijds en de VS, Canada en Turkije (en mogelijk andere landen?) anderzijds overleg kunnen voeren over bestaande ontwikkelingen en veiligheidszaken. Als ook kunnen samenwerken bij veiligheids- en militaire operaties. Collectief of in “Coalitions of the Willing”. Onder NAVO-vlag of binnen een VN mandaat en operatie.

De EDU zal als het aan mij ligt daarom geen out-of-area taak krijgen. EDU-lidstaten kunnen daarvoor bestaande VN en NAVO structuren gebruiken of over gaan tot een Coalition of the Willing. Over de primaire verdedigingstaak binnen het EU verdragsgebied zal wel eenduidigheid mogelijk zijn. Dit geeft denk ik zo voldoende ruimte aan onderlinge verschillen in veiligheidsbeleid en belangen van de EDU lidstaten.

rus-eu

Ook met Rusland, de Oekraïne en Wit-Rusland zal de EU in deze visie een militaire en veiligheidsrelatie opbouwen en in stand houden via bijvoorbeeld een samenwerkingsraad. De huidige ontwikkelingen rond de Oekraïne maken dit nog wat vaag. De spanningen zijn groot. Als ook de positie van de Oekraïne zelf is nog onduidelijk. Buffer? schakelland net als Wit-Rusland? of toch lid van de EU of zelfs de NAVO?! EU lidmaatschap op termijn lijkt me aannemelijk, NATO lidmaatschap zeker niet!

Ik denk en ben er van overtuigd dat deze EDU visie en structuur beter kan omgaan met deze spanningsvelden dan de bestaande structuren vandaag de dag in Europa. Met daarbij de focus op de eigen strategische belangen van de EU..niet die van de VS of van Rusland.

 

Scan 1 (Afbeelding van mijn EUDO (=oude afkorting=EU Defensie Organisatie) voorstel in een paper uit 1995)

Laatste update : 13-06-2017

Seapower, Seablindness, and National Security: A German Perspective

Seapower, Seablindness, and National Security: A German Perspective

Moritz Brake11-7-2017

Joachim Krause and Sebastian Bruns (eds.), Routledge Handbook of Naval Strategy and Security (Routledge, 2016)

Germany is renowned for much, but she has rarely been seen as a traditional seapower — least of all by herself. Lutz Feldt, retired former Chief of the German Navy, often lamented “German seablindness.” Nevertheless, the sturdy — if little known — German maritime community has recently achieved a remarkable distinction: Of all major international naval institutions and prominent maritime research clusters, it was a German one — the Institute for Security Policy of the University of Kiel (ISPK) — that edited last year’s Routledge Handbook of Naval Strategy and Security.

The volume is a valuable contribution to, and (perhaps surprisingly to some) a positive indication of, the quality of contemporary maritime strategic thought in Germany. Although the ISPK’s director, Joachim Krause, and the head of its maritime strategy and security department, Sebastian Bruns, drew on a wide network of international experts, the fact that a German institution would be entrusted with and capable of assembling this kind of cross-cultural expertise is remarkable. It’s also not an intuitive choice, given that Germany has been very reluctant over the past decades to engage in strategic — let alone maritime strategic — debate. Seen this way, the Kiel-based institute’s editorship of the Routledge handbook could indicate a growing maritime and strategic awareness in Germany, spurred by European integration but somewhat hobbled by a prevailing reluctance to acknowledge the persisting role of hard power in international affairs.

The German Perspective

Despite her prominent position in the globalized economy — an economy whose lifeblood passes across the oceans — Germany has never cared much for her global maritime role, at least not outside small circles of shipping and naval experts. Seen this way, the ISPK’s commitment could be just another product of this small elite. But there might also be a broader trend at work: Germany’s growing attention to maritime affairs can be seen as a response to her increasingly assertive global role — the growing strategic debate that Bruns described in these pages not long ago.

However, though there is proof of Germany’s willingness to (cautiously) participate in military interventions since the end of the Cold War, the use of force is severely contested and only seen as a means of last resort. As Germany’s recently elected president, Frank-Walter Steinmeier, put it in Foreign Affairs last year, “Germans do not believe that talking at roundtables solves every problem, but neither do they think shooting does.” This may be compounded by what one of Germany’s most prominent political scientists, Herfried Münkler, often described as the phenomenon of the “post-heroic society:” “[T]he idea of self sacrifice at the ‘altar of the fatherland’ is completely foreign to us.” The flexibility of naval power, with its comparatively low political cost and casualty records during deployments, makes it attractive to any nation that can afford the high cost of acquiring and maintaining it, but it must be especially tempting to Germany.

Thus, the heightened domestic media coverage of Germany’s counter-piracy commitment off the Horn of Africa between 2008 and 2012, and the prominent featuring of the refugees’ tragedy in the Mediterranean, could be signs of a general trend of giving greater attention to German maritime affairs. Furthermore, the ISPK is not alone in its academic field in Germany. Among others, the Institute of Peace and Security Studies of the University of Hamburg has also been steadily publishing quality maritime security research on a national and international level. In addition, a maritime lobby organization was established in Berlin in 2014: The Maritimes Hauptstadtforum, an ambitious joint project of naval, shipping, ship-building and defense-industry players that receives political attention, though with naturally hard-to-measure effects.

Germany’s tentative evolution toward a maritime consciousness may also be the result of her gradually increasing European integration and self-identification with the European Union, rather than just as a nation-state. As Chancellor Angela Merkel suggested in a speech at the National German Maritime Conference in April, Germany, by thinking more and more ‘European,’ may be on her way to thinking more maritime as well. According to her chancellor, Germany’s borders are no longer strictly national but reach (via Norway’s membership in the Schengen open-border-agreement) “from the North Pole via Russia, Ukraine, Turkey, Syria, Lebanon, Israel, Egypt, Libya, Tunisia and Algeria to Morocco.”

European unity afloat: French aircraft carrier Charles de Gaulle accompanied by a task force of French, German and British vessels. (Bundeswehr/Marine National/Cindy Luu, Mission Counter Daesh)

Still, is the recent order of five corvettes for the German navy a sign of a decisive shift in maritime policy? It’s true the navy has suffered less in defense cuts over the past few decades compared to the army or air force, but Germany is still not prominently addressing the gaps in European naval capabilities in her planning with European partners. Germany still seems to see herself as a primarily land-focused power in the EU and NATO defense architecture, with her principal recent commitment being a full further armored army division by 2032. Additionally, efforts to reverse the downward trend of Germany’s onetime leading (container) shipping industry, in global competition with state-sponsored companies from Asia, are not showing much effect. Finally, we are still waiting to see Europe act on the commonly recognized need to increase cooperation and reduce redundancies in the European naval defense industry across the member-states, harmonizing acquisition and ship-types to make better use of the available budgets. Key European cross-border defense-industry mergers like Airbus (air-defense) and the still-fresh and much smaller 2016 Franco-German KMW-NEXTER-fusion (armored vehicles) await similar realization in the naval ship-building sector.

Explaining the State of Naval Security in This Maritime Century

The book is authentically international in its aim, targeted audience, and origins of the authors, with contributors from China, India, as well as the Western Hemisphere. It also broadly tackles the global dimension of naval strategy — not a trace of seablindness. Indeed, the ISPK has a long-standing partnership with NATO, including its nearby Centre of Excellence for Operations in Confined and Shallow Waters. Thus, Bruns and Krause’s compilation benefits the international maritime security policy debate by focusing on geopolitical realities.

Still, as open-minded and remarkably knowledgeable as this handbook is on global challenges in relation to a rising China or an assertive Russia, there is a certain lack of interest in what Tim Benbow calls in his very readable chapter the “least ambitious end” of naval capacity: constabulary and humanitarian roles. These roles make up a large share of current duties in many major Navies. Certainly, concessions must be made to space in a handbook of close to 400 pages. However, the lack of interest in constabulary and humanitarian missions might also be driven by a desire to create an artificial distinction between “naval security” (for “hard power”) and “maritime security” (for operations “other than war”). The book’s dust jacket makes it clear from the outset that the editors aimed to re-focus the current naval debate on the “overarching hard-power role of navies.”

This may also be an internal division of labor in the Routledge publishing house, for their Handbook of Maritime Regulation and Enforcement, published the same year, fills a number of the gaps this book leaves open. For in the age of human security, it is not especially convincing that “war-fighting” should be seen as distinct from nation-building roles. Or, to allow Clausewitz a word even in a naval setting: If war is to serve political ends, which end is served if stability goes by the board once “proper” war-fighting has ceased?

Accordingly, even the classic “navalist” is mindful of social and cultural conditions, causes, and effects ashore, as John R. Holmes’ excellent chapter on Alfred T. Mahan’s thought suggests: “learning the cultural terrain can be just as crucial” as considerations of proximity to shipping lines of communication, resources or geography. Therefore, not just in terms of the cultural side of human security, the book’s integration of thinkers from China and India is an invaluable addition, leaving only the further expansion of this idea to be desired. There is, for example, no contributor from Africa involved, and the Gulf of Guinea did not merit a regional chapter (the Mediterranean and Indian Ocean did, to be fair). Furthermore, Russia is — albeit very competently by Klaus Mommsen — only viewed from the “outside.”

Apart from perhaps being an indicator of a growing German maritime consciousness, the geopolitical, naval “hard-power” approach of Krause and Bruns’ book is decidedly incongruous with Germany’s post-war foreign policy record and self-perception as a “civilian power.” Strangely enough, in neglecting constabulary and humanitarian roles, the book gives low priority to exactly those types of commitments Germany is most willing to take upon herself. In this light, the attempt at rehabilitation of Mahan and his strategic thought might also be an academic show of defiance. After all, pacifist student assemblies in Kiel have been (so far unsuccessfully) agitating to close the ISPK precisely because of its connection with NATO. Indeed, Krause is one of the more prominent defenders of defense research in the on-and-off nation-wide German debate in university assemblies (similar protests have even targeted ex-minister of defense Thomas de Maizière and prevented him from giving a visiting lecture at Berlin’s renowned Humboldt University in 2013).

Finally, Germany today has not much love lost for geopolitical perspectives, as these are generally associated with her imperialist past, her pre-Great War naval build-up, and escalated conflict with the British Empire. However, the Germans and Europeans would do well to remember Mahan’s axiom that regions “important commercially … but politically insecure, compel the attention and excite the jealousies of more powerful nations” (as quoted by Holmes in his chapter). After all, outside the internal relationships within the European Union, power is still substantially defined in military — and naval — terms.

The Diversity of 21st Century Seapower Challenges

The authors’ treatment of their subject is broad, competent and international. There is a great deal of in-depth insight into the rich diversity of 21st-century seapower challenges, while regional knowledge is more often than not supplied by experts who bring personal experience of the topic to bear. However, in addition to the book’s weakness on constabulary and humanitarian roles of navies, its only casual glance on Africa is unjustified. After all, hard-power international navies will continue to patrol African waters, while having to engage with each other and African partners — as well as opponents — for the foreseeable future.

Still, notwithstanding these limitations, Bruns and Krause’s edited volume offers a wealth of insight and inspiration. It is both a mark of the evolution of maritime thought in Germany and a very valuable addition to the international debate on the challenges and opportunities humanity faces at sea and beyond.

Moritz Brake is an officer in the German Navy, a PhD candidate in the Department of War Studies at King’s College London, auditeur of the French Institut des Hautes Études de Défense National (IHEDN) and member of the German Maritime Institute (DMI). He has edited a volume on maritime security and piracy, ‘Maritime Sicherheit – Moderne Piraterie’ (Peter Lang Verlag, 2015)’ and an illustrated history of the German Navy, ‘60 Jahre Deutsche Marine im Bild’ (with Heinrich Walle; Verlag Mittler & Sohn 2016).

Image: DoD photo by Petty Officer 2nd Class Ryan D. McLearnon, U.S. Navy.

Een drogredenering

“Waarom naar 2% als we nu met 27 al 3x meer spenderen dan Rusland. Efficientiewinst is berekend op huidig budget van lidstaten.”

(bron: Twitter)

Deze drogredenering horen we de laatste tijd vaak in de discussies over de nut en noodzaak van het verhogen van de defensieuitgaven van de EU en Europese NAVO landen naar 2% BBP.

Waarom een drogredenering?!

  1. Voor elke miljard dollar kan Rusland veel meer wapens kopen dan Europa of de VS. Wapens zijn er een stuk goedkoper (factor 2/3) als ook de salarissen van de militairen een stuk lager (factor 4/5). De Russen stellen hun eigen landgenoten gerust dat hierdoor het grote verschil tussen de defensieuitgaven van Rusland en de VS in de praktijk dus een stuk kleiner is. Groot verschil en dus niet 1 op 1 te vergelijken.
  2. Rusland is inmiddels een autocratische/oligarchische dictatuur, de VS en EU zijn democratieën. Besluitvorming in Rusland gaat en kan daardoor veel sneller plaatsvinden dan binnen de lidstaten van de EU of NAVO en binnen deze organisaties zelf. Dat geldt ook voor de 1 partij dictatuur China of dictaturen in het Midden-Oosten. Groot verschil en dus niet 1 op 1 te vergelijken.
  3. Rusland is een eenheidsstaat met slechts 1 eenduidige gestandaardiseerde krijgsmacht. De VS ook. China ook. De EU of Europese NAVO landen zijn een groep van zelfstandige landen met ieder een eigen regering,  eigen buitenlands-en defensie beleid, eigen parlement, eigen krijgsmacht en zelfs eigen wapensystemen. Groot verschil en dus niet 1 op 1 te vergelijken.
    En verder….
  4. Rusland wordt tegenwoordig gezien als een veiligheidsrisico voor de EU. Maar Rusland is lang niet het enige veiligheidsrisico voor de EU. Zie de conflicten en machtsstrijd in het Midden-Oosten en in Afrika. Maar zie ook dictatuur China. Dat steeds assertiever en feller en met gebruik van haar groeiende militaire macht haar eigen belangen najaagt en in voor ons belangrijke regio’s van de wereld optreedt. Om zo ook als regime te overleven.
  5. De EU landen hebben jarenlang op hun defensie bezuinigd, kaalslag troef. Onze leiders verscholen zich achter de militair brede Amerikaanse rug. Wil je meer EUropese zelfstandigheid op veiligheidsgebied dan zul je dus eerst je eigen defensie weer op peil moeten brengen en moeten investeren in zaken en capaciteiten die nu nog door de Amerikanen worden geleverd.
  6. Maar dat kunnen we toch ook doen door binnen de EU meteen aan militaire taakspecialisatie te gaan doen zegt men dan?! Want veel efficiënter en ook goedkoper!! Binnen een EU waar lidstaten nog zo verschillend zijn?! sommige zelfs de EU willen verlaten?! We niet eens nog een gemeenschappelijke taal spreken?! Laat staan een gedeelde en goed gecultiveerde EUropese identiteit hebben nog!! En we wel verregaand economisch samenwerken maar elkaar nog steeds niet helemaal vertrouwen?! Tja…
  7. En dan vergeet ik vast nog meer punten….

Conclusie: drogredenering!

En daar bouw je geen veiligheidssysteem mee op om te zorgen dat we onze landen, onze bevolking, onze kernwaarden en onze welvaart kunnen beschermen tegen hen die daar afbreuk aan willen doen of die willen wegnemen.

Eerst investeren, eerst elkaar beter leren begrijpen, eerst elkaar meer vertrouwen, eerst meer samenwerken, dezelfde taal gaan spreken, figuurlijk en letterlijk. Als het al ooit zover komt! En bovenal eerst een wereld die vrediger is dan nu! Dan kun je die 2% BBP aan defensie-uitgaven pas weer (iets) gaan afbouwen!

Niet investeren in veiligheid en de veiligheidsverzekering die defensie heet, is spelen met vuur. Best leuk soms, zolang je het vuur onder controle hebt! Onze veiligheid is echter te belangrijk om daar mee te experimenteren!

Politiek ABC van Ronald

bord
laatste update : 23-09-2017 19:45


A

AOW – Omhoog en dan vast op 68 jaar.


B

Benelux – Nauwe militaire samenwerking tussen Nederland, België en Luxemburg. Zie Visie: Krijgsmacht Benelux 2035
Buitenlandse handel – Voor Nederland, maar ook voor de hele EU wat mij betreft, alleen handel met andere democratische rechtstaten in en buiten de EU. Eigen kernwaarden en dus geloofwaardigheid leidend maken in het beleid ten aanzien van buitenlandse handel.


D

Defensiebudget – 2% van het BBP. Langdurige visie en ambitieniveau politiek breed vaststellen. Mijn voorstel hiervoor is Visie: Krijgsmacht Benelux 2035


E

Erfbelasting – Direct afschaffen.
EDU – EUropese Defensie Unie. Geen eigen Europees leger, wel nauwe samenwerking en nieuwe veiligheidsstructuur EDU, zie Visie toekomst EU defensiebeleid – De EDU. Hoofdkwartier EDU in Straatsburg.
EU – Geen president(en) meer, alleen voorzitters van Europese Raad, EU Commissie, Raad van EU en EU Parlement. Europese Parlement samengesteld uit leden van bestaande nationale parlementen van de EU-lidstaten. Zetelt in Brussel. Geen aparte Europese parlementsverkiezingen meer. Nationale verkiezingen bepalen samenstelling nationale afvaardiging naar EP. Geen eigen Europees leger, wel nauwe samenwerking en nieuwe veiligheidsstructuur EDU, zie Visie toekomst EU defensiebeleid – De EDU. Hoofdkwartier EDU in Straatsburg.


 

G

Gemeenten Nederland – Aantal gemeenten fors verder verkleinen tot 144 en dus verdere schaalvergroting en herindeling.


H

Hypotheekrenteaftrek – Direct afschaffen.


L

Libië – Opdelen in levensvatbare nieuwe staten. Primaire focus op vrede, stabiliteit en economische ontwikkeling. Waar nodig worden militaire- en politie-eenheden gevormd en getraind door VN of EU of coalition of the Willing.


O

Oekraïne – Op termijn lid van de EU en ook de door mij bepleitte EDU. Geen lid van de NAVO. Verlies Krim (helaas!) accepteren, maar wel pas als Rusland Kaliningrad enclave/oblast opgeeft (gaat naar Polen) en haar steun aan Transnistrië (gaat naar Oekraïne). Het door Rusland en door haar gesteunde rebellen bezette deel van Oost-Oekraïne moet echter volledig terugkeren naar en onder het gezag van Oekraïne. Zonder deze stappen blijven ruime en harde sancties tegen Rusland op zijn plaats en vindt er geen “normalisering” van de relatie plaats. 
Ontwikkelingssamenwerking (en buitenlandse handel) – 1% van het BBP. Langdurige visie en ambitieniveau politiek breed vaststellen. Alleen geld besteden via VN- en EU-organisaties en het Rode Kruis. Met belangrijk bedrag voor noodhulp en micro-krediet. Andere nationale NGO’s zullen aan eigen fondsenwerving moeten doen.
Overheid – De overheid wordt een neutrale organisatie. Ook wat betreft uitstraling personeel bij de dagelijkse overheidstaken richting de burger.


P

Politieke bestel Nederland – Op de schop!! Huidige is niet meer van deze tijd!! Wetgevende macht volledig naar het Parlement ( = Tweede Kamer, die naam vervalt). Parlement stelt een regering van minister-president en vakbekwame ministers (12?) en staatssecretarissen (12?) samen als uitvoerende macht. Met o.a. nog wel recht van initiatief. Er zijn 13 departementen/ministeries. De Eerste Kamer wordt opgeheven. Het Parlement met 150 zetels wordt aangepast zodat ook individuen zich (binnen groepen?) kunnen laten verkiezen naast (nu alleen) partijen. Jaarlijks is er een verkiezing/ stemming/peiling via digitale weg. Ook zijn er onder voorwaarden raadgevende referenda mogelijk. Een vastgesteld aantal van x (6?) partijen/groepen krijgt elk eenzelfde aantal zetels (gelijk aan het aantal ministers en staatsecretarissen plus een partij- of groepsleider = 25?). Met elke partij/groep een eigen stemgewicht op basis van de verkiezings-/stemmings-/pelings-uitslag. Ze vormen in feiten schaduw-regeringen met een eigen ondersteunende staf. De departementen/ministeries moeten deze schaduw-regeringen op dezelfde wijze informeren als het Kabinet. De verkozen en nieuwe partijen en groepen mogen geen eigen inkomsten meer werven of giften aannemen, maar krijgen elk een vast staatsbudget. Nieuwe partijen/groepen kunnen onder voorwaarden een startbudget krijgen om ook mee te doen tijdens verkiezing/ stemming/peiling. …..bord
Provincies Nederland – De 12 provincies blijven bestaan maar de Provinciale Staten en Gedeputeerde Staten worden afgeschaft. De functie van Commissaris van de Koning blijft bestaan. Zij worden benoemd door de Koning op voordracht van het Parlement. Deze zal de Raad van burgemeesters van de gemeenten binnen een provincie voorzitten en wordt ondersteund door een eigen secretariaat.


R

Raad van Europa – Opheffen. Waar nodig zaken onderbrengen bij de EU.
Rusland – Zo lang er geen oplossing is voor het conflict in Oekraine blijven de sancties hard en breed. Spanningen en wantrouwen pas afbouwen na het min of meer oplossen van het conflict in Oekraïne (zie daar). Maar ook dan geen compleet herstel van (economische) relatie gezien de niet-democratische politieke structuur en gebrekkige rechtstaat en vrijheden in Rusland zelf. Ook afbouwen van grote EUropese energie-afhankelijkheid van Rusland gaat stevig door. De EUropese veiligheidsstructuur en haar veiligheidsbeleid wordt in het kader van een blijvende dreiging vanuit Rusland ingericht. Wel defensief en primair uitgevoerd door de EU zelf binnen de door mij bepleitte EUropese Defensie Unie (EDU). Oekraïne wordt geen lid van de NAVO. De NAVO en zo ook bondgenoot Amerika blijven, maar nu meer op de achtergrond, wel militair aanwezig en actief in Europa.


S

Syrië – Opdelen in levensvatbare nieuwe staten. Primaire focus op vrede, stabiliteit en economische ontwikkeling voor (terugkerende) bevolking. Uit de vluchtelingen worden waar nodig ook militaire- en politie eenheden gevormd en getraind door VN of EU of coalition of the Willing om bepaalde gebieden te helpen stabiliseren en ontdoen van radicale groepen die verzet blijven bieden. Dat 1 van de nieuwe staten geregeerd zal worden door het huidige Assad regime moeten we denk ik..helaas..accepteren.
Sociale stelsel Nederland – Invoering basisbijdrage-stelsel. Een pakket aan basis-voorzieningen (basis-wonen, basis-verzekeren ed) is beschikbaar voor elke Nederlandse staatsburger. Het bedrag verschilt qua leeftijdsgroep. Dit wordt vervanging van de kinderbijslag, de bijstand als ook het basispensioen AOW. Indien gebruikmakend van al deze basis-voorzieningen kan een staatsburger net in het eigen levensonderhoud voorzien. Naar vermogen wordt er daarnaast gewerkt of wordt er vrijwilligerswerk gedaan ten dienste van de samenleving of overheid. Samenwonen van burgers met ieder alleen een basisbijdrage wordt financieel niet bestraft.bord


T

Transnistrië – Zelfstandigheid wordt niet erkend. Rusland dient steun aan dit gebied op te geven en transitie naar Oekraïne te ondersteunen. De Dnjestr wordt de grens tussen Oekraïne en Moldavië. Moldavië kan zich indien gewenst dan aansluiten bij Roemenië.

W

Wapenhandel – Voor Nederland, maar ook voor de hele EU wat mij betreft, alleen wapenhandel met andere democratische rechtstaten in en buiten de EU. Eigen kernwaarden en dus eigen geloofwaardigheid leidend maken in het beleid ten aanzien van de verkoop van wapensystemen en onderdelen.

Open brief aan ons nieuwe parlement

In Militaire spectator van 24 APRIL 2017 door Drs. Frans Matser

(Frans Matser is publicist.)

Oorlog is in Europa de voortzetting van politiek, maar dan zonder middelen…[1]

De komende jaren zal het economische en politieke krachtenspel in de wereld flink veranderen. De afgelopen 70 jaar kenmerkt de Europese geschiedenis zich door de afwezigheid van oorlog en een gestaag toenemende welvaart. Deze ontwikkeling beperkte zich grosso modo tot de westerse wereld. De gemiddelde Nederlander heeft het tegenwoordig beter dan de generaties voor ons. We hebben een huis, een auto, een televisie, een computer en gaan minstens één keer per jaar op vakantie. Als we ziek zijn staat een prima gezondheidssysteem voor ons klaar. We hebben uitstekend en betaalbaar onderwijs, persvrijheid en een uitgebreid systeem van regels en wetten dat onze rechten waarborgt, ook als je homoseksueel of allochtoon bent. Inmiddels zijn wij aan onze welvaart gewend. Je kunt zelfs zeggen dat we er aan zijn verslaafd! Als je Nederlanders vraagt wat ‘eerste levensbehoeften’ zijn, dan zijn velen van mening dat 25 vakantiedagen, een 36-urige werkweek, een computer, een smartphone, een auto en betaalbare gezondheidszorg daar absoluut bijhoren. De realiteit is dat 90 procent van de wereldbevolking die dingen niet heeft.

De mondiale schaduwzijde van onze welvaart is dat al deze voorrechten in de afgelopen honderd jaar voorbehouden zijn gebleven aan slechts 10 procent van de wereldbevolking; zo’n 600 miljoen mensen. Grote delen van de bevolking van Azië, Oost-Europa, Afrika en Zuid-Amerika leefden in de 20-ste eeuw in armoede, werden onderdrukt en met regelmaat geteisterd door hongersnoden, onderdrukking door megalomane dictators, religieus geweld, natuurrampen en oorlogen. Nog steeds hebben miljarden wereldburgers nauwelijks toegang tot goede opleidingen, gelijke rechten of goede medische voorzieningen.

Onze welvaart staat momenteel onder druk. We zijn de afgelopen jaren getroffen door de banken-crisis, de huizen-crisis, de euro-crisis, en de vluchtelingen-crisis. Daardoor zijn we als land met z’n allen gewoon minder gaan verdienen. Grote delen van de wereldproductie aan goederen en diensten verplaatsten zich naar nieuwe opkomende economieën. Het lijkt dat de eenzijdige economische dominantie van de westerse wereld tanende is. Ook honderden miljoenen Chinezen, Indiërs, Mexicanen, Polen, Turken of Brazilianen willen een baan, een huis, een autootje, een televisietoestel en af en toe een stukje vlees op tafel. En wie geeft ze ongelijk! Overigens is het in deze landen vanzelfsprekend dat toenemende welvaart voor een deel geïnvesteerd wordt in hun krijgsmacht. Een krijgsmacht die er is om de belangen van het land te dienen.

Er zal dus de komende jaren, naast een ideologisch strijd tegen het terrorisme, ook een economisch ‘strijd’ ontbranden tussen de 600 miljoen mensen in de ‘oude’ welvarende wereld en de miljarden mensen in de ‘opkomende’ economieën. Daarbij hebben de nieuwelingen op termijn de betere papieren. Daar zijn ze nog mean en lean, en wij zijn behoorlijk soft en kwetsbaar geworden achter de brede rug van de Amerikanen. Of wij daarbij 10, 20 of 30 procent van onze welvaart inleveren, valt nog te bezien.

De vluchtelingenstromen worden nu (tijdelijk) voor ons gestopt door ons bevriende staatshoofd Erdogan, maar tegen welke prijs? Omdat de Turken en andere opkomende economieën vinden dat ze daar recht op hebben. Omdat ze het welvarende, betweterige Europa met het opgeheven (mensenrechten-) vingertje zat zijn. Om hun streven te ondersteunen zullen ze zo nodig ook militaire middelen gebruiken. Als twee partijen even sterk zijn, is oorlog doorgaans geen optie. Het risico is te groot. Denk aan de situatie tussen NAVO en Warschaupact van 1950 tot 1990. Beide partijen probeerden op economische en politieke manier de bovenhand te krijgen, maar geen van beide greep naar de wapens. Het blijft daarom essentieel dat we in Europa voldoende militair vermogen overhouden, of we dat leuk vinden of niet. Als we de huidige situatie goed bekijken, dan zien we dat alle Europese landen hun krijgsmachten in de afgelopen twintig jaar tot het bot hebben afgebroken. Europa kan zichzelf al lang niet meer verdedigen en speelt militair nauwelijks meer een rol op het wereldtoneel. Met Trump aan de macht in de VS, is het ineens niet meer zo zeker dat de Amerikanen voor ons de kastanjes uit het vuur halen. Dit is een historische breuk met het verleden, maar ook een wake-up call. De rijkste landen van de wereld hebben de zwakste defensie! Dat geldt ook voor Nederland. Terwijl in landen als China, Rusland, Turkije en India in de afgelopen jaren het ene na het andere oorlogsschip van de helling rolde, rolde in Europa en dus ook Nederland het ene na het andere bezuinigingsplan uit de koker van de beleidsmakers.

Het Chinese defensiebudget groeit al twintig jaar met jaarlijks zo’n tien procent of meer. Op dit moment is China bezig grote delen van Afrika onder zijn invloedsfeer te brengen. Ook de Russen hebben de afgelopen tien jaar veel geld in de modernisering van hun krijgsmacht geïnvesteerd en zijn bezig aan een offensief om hun invloedssferen te herstellen. India en Indonesië zijn Azië aan het verdelen. En in Noord-Afrika gist het gif van het religieuze fundamentalisme, waarbij NAVO-partner Turkije een tweeslachtige rol speelt. Dit zijn allemaal gebieden die tot voor kort onze economische achtertuin waren; waar wij grondstoffen, halffabricaten en goedkope arbeidskrachten weghaalden. Wie niet inziet dat dit op termijn spanningen gaat opleveren, heeft geen lessen geleerd uit de geschiedenis van de afgelopen honderd jaar. De afwezigheid van oorlog in Europa gedurende 70 jaar, onder de bescherming van de VS, heeft velen van ons doen vergeten dat het uiteindelijk militaire middelen waren die in 1945 vrede en vrijheid naar ons land hebben gebracht, niet mooie praatjes. Wie, zoals Nederland, slechts 1 procent van zijn welvaart aan defensie wil spenderen, krijgt daar op enig moment de rekening voor gepresenteerd.

Naïeve geesten in Nederland denken al jaren dat de wereldvrede is uitgebroken. Maar als de opkomende economieën hun deel van de koek komen opeisen, zullen ze gebruikmaken van politieke, economische én waar nodig ook militaire middelen. En als wij niet zorgen dat we tegenspel kunnen bieden op elk van die drie terreinen, dan zullen we kissebissend over euro, BREXIT en open grenzen in Europa de slag om onze welvaart en onze vrijheid verliezen. De bezuinigingen op de Europese en zeker de Nederlandse strijdkrachten van de afgelopen jaren zijn in dat licht stappen op de weg naar het verkwanselen van onze welvaart en onze vrije samenleving.

Dat we als Nederlanders op termijn moeten inleveren, is voor iedereen die het voorgaande verhaal heeft begrepen duidelijk. De koek is niet oneindig en zal onvermijdelijk ‘anders’ over de wereld verdeeld worden. De mate waarin we een deel van onze welvaart en vrijheid kunnen vasthouden, is mede afhankelijk van de mate waarin we in Europa in staat zullen zijn om ook militair ons mannetje te staan. Daarom moeten we ook in Nederland Defensie niet langer zien als een vervelende kostenpost, maar als een absoluut noodzakelijke verzekering. Onze krijgsmacht moet namelijk primair aan anderen duidelijk maken dat we bereid zijn om onze vrijheid en onze welvaart te verdedigen: figuurlijk, maar zo nodig ook letterlijk. Want wie vrede en vrijheid liefheeft, dient zijn krijgsmacht te koesteren.

[1] Vrij naar Clausewitz.

http://www.militairespectator.nl/thema/column/open-brief-aan-ons-nieuwe-parlement

Mijn aanvulling –
Vergeet niet dat het Chinese regime/de communistische partij van China om zelf te overleven en aan de macht te blijven de omvangrijke en zich snel ontwikkelende Chinese bevolking tevreden zal moeten houden. Binnen een door het regime ontworpen concept van brood en spelen, binnen de groeiende Chinese consumptiemaatschappij zonder echte vrijheden. In een democratie verliest bij slecht beleid en een morrende bevolking de dan regering de eerstvolgende verkiezingen en komt er een andere regering aan de macht. Dat is voor het huidige Chinese regime echter totaal geen optie. Als zij dus voor het behoud van de tevredenheid van de Chinese bevolking bepaalde zaken elders in de wereld moet veiligstellen, zoals de aanvoer van grondstoffen, of meer afzetgebieden voor Chinese producten, heeft zij in essentie dus een hele andere afweging dan een regering van een democratisch land. Dat maakt volgens mij dus ook, dat je heel anders moet kijken naar de potentiële dreiging die van China uitgaat naar de veiligheid en welvaart van (Europese) democratische landen. Buiten het op basis van de kernwaarden van onze Europese democratische rechtstaten afwijzen van een dictatuur zoals in China. 

Elzenga kort – Waarom steeds D.H.S.?!

“Is Vladimir Poetin honderd procent rationeel? Of is hij het 95 procent en voor vijf procent niet? Want dan vormt Poetin ook een heel groot probleem voor de NAVO. We hebben de annexatie van de Krim al gezien. Dat mag niet verder gaan”, zegt De Hoop Scheffer.”
http://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2165613-oproep-aan-schippers-maak-van-defensie-topprioriteit.html

Poetin is volgens mij rationeel en voorspelbaar. Als je tenminste zijn vele waarschuwingen serieus neemt en koerst op gemeenschappelijk belang en niet alleen op het eigen belang. En dat deed onder andere Jaap De Hoop Scheffer absoluut niet. Hij negeerde Poetins waarschuwingen en steunde en bepleitte beleid dat uit ging van eigenbelang. Zoals de snelle uitbreiding van de NAVO. En dan zwijg ik nog maar even over zijn publieke steun voor de illegale Amerikaans-Britse invasie van Irak in 2003, met alle gevolgen van dien voor ook onze veiligheid (terrorisme en IS!).

Wat is het toch jammer dat nu juist deze De Hoop Scheffer in de media steeds in beeld komt om over onze huidige veiligheid te praten en de belangrijke rol en taak van de Nederlandse krijgsmacht daarbij. Een krijgsmacht die mede in zijn tijd als Minister van Buitenlandse Zaken juist werd wegbezuinigd. Dat vind ik echt een aanslag op de geloofwaardigheid van dit zeer serieuze en hard nodige pleit, de versterking van onze defensie en krijgsmacht! Jammer!

Elzenga kort – Denk na!

“Deur commissie-Stiekem blijft dicht voor Denk

 Den Haag – De kersvers verkozen Kamerleden van Denk kunnen straks niet bij staatsgeheime informatie. Mede uit vrees voor de opkomst van die partij en haar band met Turkije, had de Tweede Kamer al voorzorgsmaatregelen genomen om toegang tot belangrijke gegevens te voorkomen. De deur tot topgeheimen zit nu echter helemaal dicht.”

Lees verder…   http://www.telegraaf.nl/binnenland/27829720/__Deur_commissie-Stiekem_blijft_dicht_voor_Denk__.html?utm_source=t.co&utm_medium=referral&utm_campaign=twitter&apw_campaign=8dc93a8a7f49be2ceb4042e004e3433d

 

Mijn reactie:
DENK is nu op democratische wijze verkozen in de Tweede Kamer. Niet meer als afsplitsing van de PvdA. Alle niet-afsplitsingen maar volwaardig langs democratische weg in de Tweede Kamer verkozen politieke partijen mogen wat mij betreft ook bij de commissie-Stiekem aanschuiven. Daar worden echt geen geheimen medegedeeld waar de Turkse geheime diensten (en die van andere landen!) al niet van zouden weten. Alleen de 5 grootste partijen plus 2 “genodigden” vind ik echt onzin en ronduit kinderachtig. En dan wel christenfundamentalisten uitnodigen?! Beschamend voor een volwaardige sterke democratische rechtstaat! Wat we nog steeds zijn..hoop ik! En de enige die hier baat bij kunnen hebben zijn DENK en Erdogan zelf!

China wil “zijderoute op zee” beheersen!!

In het nieuws vandaag….

China wil ‘zijderoute op zee’ beheersen
 
China wil controle over handelsroutes op de Stille Oceaan, de Indische Oceaan en de Middellandse Zee, zeggen Chinese staatsmedia. Maar het begint bij huis: varen door de Zuid-Chinese Zee mag vanaf 2020 alleen met Chinese toestemming.

De claims die China legt op scheepvaartroutes en zeegebieden tot op honderden kilometers uit de kust, zijn de afgelopen dagen snel toegenomen. De Zuid-Chinese Zee is daarbij de eerste zee die helemaal onder Chinese controle wordt geplaatst, wat Peking betreft.

Maar in een publicatie van het Volksdagblad, een staatskrant, worden deze week de grenzen veel verder verlegd. In de krant bestempelt militair expert Song Zhongping de belangrijke handelsroutes op de Stille Oceaan, de Indische Oceaan en zelfs de Middellandse Zee als „de Maritieme Zijderoute van de 21e eeuw.” China moet als „grootste handelsnatie ter wereld” volgens hem de grote handelsroutes op zee wel controleren en heeft daarvoor een grote en moderne marine nodig. Song, een voormalig officier bij de raketeenheden, treedt vaak op in Chinese media om belangrijke veranderingen in het militaire beleid van de regering uit te leggen.

De publicatie van de staatskrant komt pal voor de bekendmaking van de nieuwe defensieplannen van China, dit weekend. De extra nadruk op de marine is ook nodig, stelt het Volksdagblad, om de „snel uitbreidende investeringen van China in het buitenland” te beschermen en als antwoord op „de instabiele veiligheidssituatie in de regio.” Met dat laatste wordt het verzet bedoeld van de buurlanden en de VS tegen de claims die China legt op met name de hele Zuid-Chinese Zee.

Taiwan heeft donderdag aangekondigd meer patrouilles van de marine en de luchtmacht in de Zuid-Chinese Zee te zullen uitvoeren. Dit „als antwoord op de groeiende militaire macht van China”, zei minister van Defensie Feng Shih-kuan in het parlement.

Vietnam heeft eerder deze week scherp geprotesteerd tegen het visverbod dat China heeft afgekondigd in delen van de Zuid-Chinese Zee, inclusief delen die tot Vietnam behoren. In de afgelopen jaren waren er in Vietnam felle protesten tegen de Chinese activiteiten in deze zee.

Toestemming
China wil in 2020 de hele Zuid-Chinese Zee onder strenge Chinese controle brengen. Momenteel vindt een derde van alle internationale handelsvaart plaats via de zeeroute door deze zee. De Verenigde Staten, Australië en andere westerse landen benadrukken het geldende internationale recht op vrije scheepvaart, ook in dit zeegebied. Maar China heeft alle eilanden en rotspartijen in de zee, tot pal voor de kust van onder meer de Filipijnen en Vietnam, tot Chinees grondgebied verklaard.

Peking wijzigt de eigen wet op de veiligheid op zee nu zo, dat buitenlandse schepen vanaf 2020 alleen met Chinese toestemming „door deze Chinese wateren mogen varen.” „Buitenlandse schepen waarvan wordt besloten dat ze de veiligheid en de orde op zee schade kunnen berokkenen, kunnen worden verhinderd de Chinese wateren binnen te varen”, legt het Volksdagblad uit. In een ander staatsblad, de Global Times, wordt aangekondigd dat buitenlandse marineschepen „Chinese begeleiding dienen aan te vragen.” Verder „behoren buitenlandse onderzeeërs aan de oppervlakte te varen, duidelijk zichtbaar nationale vlaggen te voeren en zich te melden bij de Chinese autoriteiten als ze Chinees zeegebied passeren.” Dinsdag werd bekend dat China in de Zuid-Chinese Zee een „onderwaterobservatieplatform” gaat bouwen, onder meer voor „geluidswaarnemingen.” Volgens de Global Times zou China, naast de totale controle over de Zuid-Chinese Zee, „ook de wettelijke normen moeten stellen in de Gele Zee en de Oost-Chinese Zee.”

Marine
Dat dit allemaal ingaat tegen de VN-conventie over het recht op zee (Unclos) is voor Peking kennelijk van geen belang. „Als soevereine staat en grootste kustnatie aan bijvoorbeeld de Zuid-Chinese Zee, heeft China het recht de maritieme wetten zo aan te passen als het nodig acht”, stelt maritiem expert Wang Xiaopeng in de Global Times.

De buurlanden, maar ook de Amerikaanse regering, zowel onder president Trump als onder zijn voorgangers Obama en Bush, hebben zich uitgesproken tegen de Chinese machtsuitbreiding. De Amerikaanse marine hield afgelopen twee weken nog grootschalige marineoefeningen in de Zuid-Chinese Zee, ondanks hevige Chinese protesten. Volgens de VS plaatst China inmiddels ook zware wapensystemen voor langere afstand op de kunstmatige eilanden die het in deze zee heeft aangelegd.

Ref. dagblad, 03-03-2017, 14:26


Mijn reactie:

Daar gaan we! Niet alleen het opzetten en controleren van een nieuwe zijderoute via het spoor maar dus ook die over zee willen de Chinezen vergaand controleren. Het mag duidelijk zijn dat dit dan wel zoveel mogelijk 1-richtingsverkeer wordt richting de VS en vooral Europa, Afrika, Zuid-Amerika..ja welhaast de rest van de wereld.

En nog veel meer Europa als de VS haar grenzen meer (af)sluit zoals de nieuwe Amerikaanse president Trump wil. Daarbij alleen grondstoffen en bepaalde soorten voedsel er bij China in komt terwijl wij vooral in China gemaakte producten en in groeiende mate ook hun diensten mogen afnemen. En alles wat wij op dat vlak hier nog zelf maken of doen wordt daarbij weg geconcurreerd.

Je zou zeggen dat een gewaarschuwd mens voor 2 telt. Ook de Belgische politicoloog en Chinakenner Jonathan Holslag* stuurt de ene waarschuwing na de ander onze media in. Maar als ik de reacties zie van onze politici dan vrees ik het ergste. Trumps plannen de Amerikaanse markt en producten beter te beschermen tegen deze Chinese invloed en valse concurrentie, wordt hier door Nederlandse en EUropese politici gezien als een goede aanleiding om de Nederlandse en EUropese economische relaties met China dan toch vooral te gaan verstevigen en uit te breiden.

*http://www.jonathanholslag.be/

Hunting drones with drones!!

Hunting drones with drones!!

beus0xrn
Drones can film and photograph things you don’t want to be filmed or photographed..

c5hhxntwmaamjqf
Drones can bomb..

c5hhx3qwaaatzvq
And wound and kill your soldiers or politicians or civilians or..

cji3vuywuaaaewd
Hawks can take down drones..but explosive drones can take down hawks!

So It’s time for professional drone hunters!!

Both civilian & military..

As the best anti-sniper weapon is another sniper!
As the best anti-submarine weapon is another submarine!

So the best anti-drone weapon is another drone!

Soft-kill!

569414fbc3618801498b4594

Dron-eCapture-Drone-Net

and hard-kill!

c5hhybkwyaaluaw

getasset

The developments go fast.
Flying and using your drone from “inside” your drone.  (in Dutch)

Strategische alliantie met Duitsland en Noorwegen!

Een vraag en discussie over dit onderwerp op het Defensieforum en mijn antwoorden.

“Hoezo de voorliefde voor Duitse fregatten? Wat is er mis met Damen?”

“Al gezien dat Damen meedingt naar deze MKS180/F126 order?! En we gaan toch geen eigen Damen ontwerp bouwen als ik het goed heb begrepen. Hun Crossover zal het niet worden. Dus Damen bouwt ook hier gewoon andermans ontwerp. Idem voor de onderzeeboten. Stel wij gaan nu al die strategische alliantie aan met Duitsland. Niet alleen voor nieuwe onderzeeboten met de Noren samen. Niet alleen voor het samen ontwerpen en bouwen van alleen de LCF vervanger straks. Maar gewoon nu al voor de vMFF order. Die door ons getreuzel en uitstel gewoon flink “over tijd” is inmiddels. Dus nu snel instappen bij het Duitse project een voordeel voor ons is om dit uitstellen nog enigszins goed te maken. En we leggen zo de basis al voor de nieuwe LCFs.

Voorwaarde is dat Damen de Nederlandse en Belgische fregatten bouwt. En daarbij is de kans ook een heel stuk groter dat Damen mag meebouwen aan de 6 Duitse fregatten. En zo de relatie met de Duitse werven verder vernauwd. Goed voor onze en Damen’s strategische positie in Europa en globaal. Onderdeel van de strategische alliantie met Duitsland wordt ook de bouw van een tweede JSS, die Duitsland mede financiert en bemenst. Onderdeel van de deal wordt ook dat Duitsland dezelfde nieuwe MCM-moederschepen gaat invoeren als die van ons en België. De Damen MRAV 3600 lijkt daarvoor een prima kandidaat. Ook andere modellen zoals een nieuw torpedowerkschip en HOVs zijn zo mogelijk samen. De werkvloer ziet dat wel zitten!

Hoe groot denk je dat de kansen op zoveel strategisch gewin voor Nederland en Damen is als we nu heel eigenwijs en eigenzinnig bij de vMFF en onderzeeboten voor een alleingang gaan?! Ik denk gering. En grote kans dat onze industrie daarna instort en de Duitsers die alsnog overkopen dan…zonder de voordelen voor ons. En dat terwijl we nu zo’n positieve relatie en al de nodige strategische samenwerkingsafspraken met de Duitsers hebben gemaakt afgelopen jaren. Laat Hennis en Von der Leyen dat maar verder uitbouwen (of hun opvolgers). Met beiden straks waarschijnlijk ook nog eens een groeiend defensiebudget.

Ik zeg..opnieuw..en ik blijf het herhalen tot de keuzes definitief zijn…doen!”

mks-180-image02-kopieunknown

Reactie vraagsteller:
“Ik begrijp je redenering maar wat mij niet bevalt is de afbraak aan de Nederlandse defensie industrie dat sowieso al flink is gekortwiekt en nog verder afbraak gaat lijden.

Op korte termijn lijkt jouw idee wel goed, maar op de lange termijn raken we zelfs onze scheepsbouw kwijt als we op deze manier doorgaan. Kunnen we lekker alleen maar tomaten verbouwen.”

“En ik zie dat dus precies omgekeerd. De beoogde alleingang lijkt op korte termijn een goed idee..en dat was ook de bedoeling om zo de harde bezuinigingen te verbloemen en “compenseren”…maar zal op middellange termijn juist het einde van onze nationale marinescheepsbouw betekenen. Geldt ook voor overige defensieindustrie. Of we moeten dan weer allerlei voor de overheid dure protectionistische maatregelen gaan nemen. Die ook nog eens in strijd zijn met Europese en internationale afspraken..regels waar Nederland zo voor is..want zo graag en goed aan verdient.

De oplossing is denk ik dus dat we ons aansluiten via een alliantie bij een grotere sterkere partner en daarbinnen allerlei positieve zaken voor onze eigen defensieindustrie regelen..van staat tot staat. Net als de Noren nu ook doen met Duitsland. Omdat we al zo’n goede relatie hebben met Duitsland..ook op defensiegebied.. en dat land fundamenteel belangrijk is voor onze economie en dus welvaart…kies ik voor dat land. Deze voordelen zie ik niet binnen een strategische alliantie met Groot-Brittannie of Frankrijk of Italië of de VS. Dat worden denk ik juist binnen Europa en ook globaal belangrijke concurrenten op defensiegebied. En zullen ook andere Europese landen allianties aangaan om zich beter te bewapenen tegen de groeiende globale concurrentie.”

image046ab4afd96e016bd9223fcb3f3dd19782b